Het viscerale vet dat met de buikomvang gemeten wordt, ontwikkelt zich tot een actief endocrien orgaan, dat stoffen afscheidt die metabole stoornissen veroorzaken. Dit vetweefsel produceert verschillende eiwitten die biologisch actief zijn, de adipocytokines genoemd. Van de volgende stoffen is een duidelijke werking bekend.

Een evidence based behandeling van obesitas bij volwassenen bestaat bij voorkeur uit verschillende interventies:

• Het verminderen van de energieinname, door een individueel samengesteld dieet, dat leidt tot verbetering van het eetgedrag;
• Het verhogen van de lichamelijke activiteit;
• Psychologische interventies ter ondersteuning van gedragsverandering kunnen op maat worden toegevoegd.

Een dieet is een voeding die om medische redenen aan specifieke eisen moet voldoen ten behoeve van een individu (Oss, 2005).

Beweegprogramma’s maken deel uit van de interventie bij de behandeling van obesitas.

Het is te overwegen om bij obese personen met een BMI >30 kg/m2 cognitieve gedragstherapie aan een behandeling toe te voegen voor het actief aanleren van nieuwe vaardigheden.

Koolhydraatarme diëten zijn populair. Van tijd tot tijd verschijnt een nieuwe variant op dit idee: Atkins, Montignac, Scarsdale. Een koolhydraatarm dieet kan in korte tijd tot gewichtsdaling leiden. Het is niet raadzaam dit lang vol te houden omdat er dan tekorten aan allerlei voedingsstoffen kunnen ontstaan.

De verwachtingen van mensen die besloten hebben af te willen vallen zijn ten aanzien van het te bereiken resultaat vaak te hoog gespannen. Er zijn grote verwachtingen over het aantal mogelijk te verliezen kilo’s.

Er wordt veel belang gehecht aan de motivatie als de motor om goed af te kunnen vallen. Wanneer alles mee zit kan de cliënt vaak de motivatie goed vasthouden.

Om een blijvend resultaat te bevorderen en terugval zoveel mogelijk te voorkomen, is gedragsverandering essentieel. Het is daarom niet voldoende om te volstaan met het geven van voedingsadviezen en advies hoe lang en op welke wijze de cliënt aan lichaamsbeweging zou moeten doen.

Om inzicht te krijgen in het eetpatroon van de cliënt is het zinvol deze een eetdagboek bij te laten houden. Een week laten opschrijven, geeft al een redelijk beeld.

Veel mensen eten hun negatieve emoties zoals verdriet, boosheid, verveling en frustratie weg. Dit verschijnsel wordt in de diëtetiek hoofdhonger genoemd. Hoofdhonger kan leiden tot regelmatig terugkerende eetbuien.

Mensen worden in hun eet- en leefgedrag in hoge mate beïnvloed door hun omgeving. In de thuissituatie, op het werk, op de sportvereniging of in de vriendenkring slijten in de loop der jaren eetgewoontes in die tot overgewicht leiden.

Wanneer iemand lijdt aan een onverwerkt psychisch trauma treden vaak eetbuien op die ernstiger, frequenter en uitgebreider zijn dan hoofdhonger.