Voor kinderen vanaf 2 jaar kan het Signaleringsprotocol Overgewicht als uitgangspunt worden genomen om overgewicht en obesitas te definieren.

Na vaststelling van gewicht naar lengte door gebruikmaking van de groeidiagrammen van de 4e landelijke groeistudie (1997), zal bij ≥ +1SDS de BMI moeten worden uitgerekend. Vervolgens zal m.b.v. internationale geslachts- en leeftijdsafhankelijk BMI-criteria worden nagegaan of het kind overgewicht of obesitas heeft. Daarna zal de klinische blik worden toegepast.

Internationale criteria voor de signalering van overgewicht en obesitas bij jongens en meisjes zijn beschreven in: Hirasing, 2001

Wanneer kunnen we spreken van een ongezond verloop van de groeicurve? In de JGZ maakt men zich vooral zorgen als jonge kinderen opeens veel dikker worden t.o.v. hun lengtegroei.

Het basaalmetabolisme, dat wil zeggen de minimale hoeveelheid calorieën die het lichaam dagelijks nodig heeft om te kunnen functioneren, ligt bij kinderen lager dan bij volwassenen.

Ouders hebben vaak moeite om vast te stellen dat hun kind te zwaar is. Dit fenomeen vormt een belangrijke barriere in de vroege opsporing van overgewicht bij kinderen.

Overgewicht en obesitas worden gedefinieerd aan de hand van de Body Mass Index (BMI) of Quetelet-Index (QI). Voor kinderen worden andere BMI waarden gehanteerd dan voor volwassenen.

Een gewichtstoename wordt veroorzaakt door een evenwichtsstoornis in de energiebalans met aan de ene kant de energie-inname en de andere kant het energiegebruik.

Onderzoek naar het verband tussen dikke baby’s en peuters onder de 2 jaar en overgewicht op latere leeftijd is nog niet gepubliceerd.

Voor de praktijk betekent dat gewicht en BMI een eerste indicatie voor de diagnose overgewicht zijn. Vanwege de correlatie van de buikomvang met co-morbiditeit is het  van groot belang dat behandelaars (artsen, diëtisten, verpleegkundigen) de klinische blik betrekken bij de beoordeling van het gewicht van het kind.